Lecturis Books

Lucebert koestert gedurende zijn hele leven een grote interesse voor keramische voorwerpen. De combinatie van schoonheid en kwetsbaarheid gekoppeld aan een toegankelijk en alledaags gebruiksobject vindt Lucebert bijzonder aantrekkelijk. Lucebert (Amsterdam, 1924 - Alkmaar, 1994), pseudoniem van Lubertus Jacobus Swaanswijk, uit zich gedurende meer dan vijftig jaar op uitzonderlijke wijze als dichter en beeldend kunstenaar. Deze veelzijdige kunstenaar werkt vanaf 1952 in Bergen en in de Spaanse stad Jávea. Rond 1990 komt een minder bekend aspect van zijn beeldende kunst tot bloei: de keramiek. Keramiek bevindt zich voor hem op het  ondefinieerbare snijvlak tussen ambachtelijkheid en kunst. Klassieke vormen als vazen en schotels  worden op ambachtelijke wijze gedraaid door de  eramist. Lucebert kiest ze vervolgens als solide basis voor zijn kwetsbare tekeningen met glazuur. Maar hij boetseert ook zelf, hij maakt plastieken uit klei. Het directe fysieke contact met de klei geeft invulling aan zijn primaire drang naar vrijheid en het experimenteren met nieuwe materialen. Op krachtige wijze omschrijft hij dit in een van zijn gedichten als ‘de schreeuw uit het harnas’. Luceberts vele schotels en vazen kunnen wij opvatten als versteende getuigen van zijn leven. Zijn tomeloze passie voor de condition humaine, het woord, de tekening, de muziek, het experiment en bovenal het licht is actueel, het ontroert en inspireert velen. Het is allemaal door Lucebert verenigd en vereeuwigd in de keramische werken die hij ons heeft nagelaten.